Nieme kino

Cieszące się w XIX w. olbrzymią popularnością zabawki, które u patrzącego wywoływały wzrokowe wrażenie ruchu oglądanych przez siebie obrazów, wykorzystywały tzw. zjawisko stroboskopowe. Patrzący widział tysiące nieruchomych, lecz regularnie następujących po sobie obrazów, które dzięki specyficznej bezwładności nerwów wzrokowych człowieka pozostawały w jego mózgu przez krótką chwilę po zniknięciu. Dzięki temu, że kolejny pojawiający się obraz tylko nieznacznie różnił się od poprzedniego, różnica pomiędzy nimi pozostała niezauważona. Jednak wykorzystanie tego zjawiska przy produkcji filmów okazało się trudnym zadaniem, upłynęło wiele lat, nim zdołano uzyskać złudzenie ruchu na ekranie. To, co widz postrzega jako ruch na ekranie, jest w istocie serią szybko następujących po sobie zdjęć. Pierwsze fotografie wykonywano już w latach 30. XIX w. Jednak kręcenie filmów okazało się możliwe dopiero wtedy, gdy pojawiły się: kamera zdolna wykonać szereg zdjęć w równych i szybkich odstępach czasu oraz urządzenie zdolne dokonać ich projekcji w identycznym tempie.