Epoka kina dźwiękowego

Wszystkie omawiane dotąd filmy były nieme, gdyż nie znano jeszcze sposobu efektywnego łączenia dźwięku z akcją na ekranie. Większość filmów wzbogacały nieliczne napisy wyjaśniające poszczególne sceny. Tak naprawdę jednak, nieme kino opierało się głównie na wyrazistej grze aktorskiej oraz na możliwościach kamery. Jednak nieme filmy cechowała powolność akcji, banalność wątków i prosta charakteryzacja. Toteż z chwilą, gdy zsynchronizowanie muzyki i dialogu ze scenami na ekranie stało się możliwe, historia kina niemego zakończyła się. Wraz z ukazaniem się w 1927 r. „Śpiewaka jazzbandu" Alana Croslanda, gdzie dźwięk odtwarzany był z płyt, rozpoczęła się era filmu dźwiękowego. Charlie Chaplin, genialny twórca burleski filmowej, potrafił przedstawiać różnorodne emocje bez słów. Maty tramp kreowany przez Chaplina był jednocześnie zwinny, zaradny i wzruszający.