Nie tylko kino europejskie

Powojenne kino europejskie wyraźnie zaznaczyło swoją obecność. Istniejąca krótko, neore-alistyczna szkoła włoska Rosselliniego, Vi-scontiego czy De Siei ukazywała ciężki los ludzi dotkniętych wojną. Typowym przykładem filmu tej szkoły są Zlodzieje rowerów (1948 r.) De Siei. W kinematografii szwedzkiej pojawił się Ingmar Bergman, wielka indywidualność światowego kina. We wczesnych latach swojej pracy zrealizował Siódmą pieczęć (1956 r.) i Tam, gdzie rosną poziomki (1957 r.). W Europie środkowej powstało też wiele wybitnych filmów. Pomimo cenzury politycznej niektóre produkcje lat 50. zyskały światowy rozgłos. Powstała wtedy polska szkoła filmowa. Stworzyli ją Andrzej Wajda, Andrzej Munk i Kazimierz Kutz. Wreszcie po wojnie po raz pierwszy do głosu doszło kino azjatyckie. Uznanie zdobył film japoński, zwłaszcza dzięki Akira Kurosa-wie, oraz film indyjski, dzięki Satyajit Ray.